Marjolijn Houdijk
Marjolijn Houdijk onderzoekt in haar kunst de relatie tussen lichaam, tijd en ruimte. Na haar studie aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, waar ze de deeltijdopleiding Fine Art volgde, ontwikkelde ze een praktijk waarin fysieke ervaring en bewustzijn centraal staan.
20 mrt. 2026
“Rietveld is een vrij conceptuele kunstopleiding,” vertelt Houdijk. “Dat past goed bij mij. Ik werk vaak met mijn eigen lichaam, waarschijnlijk ook door mijn sportachtergrond. Het fysieke speelt een grote rol in mijn werk.”
Tijdens haar studie onderzocht ze onder andere het begrip balans. De inspiratie daarvoor ontstond onverwacht in een turnhal. Terwijl ze op een turnbalk van tien centimeter breed lag, vroeg ze zich af hoe ver die balans op te rekken is. “Ik dacht: kan ik misschien ook op één centimeter liggen?” Vanuit die vraag begon ze objecten te bouwen en ermee te experimenteren. Het onderzoek ging niet alleen over fysieke balans, maar ook over vertrouwen, verbinding en ondersteuning.
Een ander belangrijk thema in haar werk is tijd. Tijdens haar opleiding onderzocht ze het concept vertraging. “Alles moet tegenwoordig snel: internet, eten bestellen, werken. Maar ons lichaam kan niet eindeloos sneller.” Voor een performance liet ze performers extreem langzaam bewegen. De uitvoering vond plaats midden op straat in Amsterdam, tussen de drukte van verkeer en voorbijgangers. Het contrast tussen snelheid en traagheid vond ik mooi om over te brengen als ervaring aan zowel de performers als het publiek.
Tijdens haar studie onderzocht ze onder andere het begrip balans. De inspiratie daarvoor ontstond onverwacht in een turnhal. Terwijl ze op een turnbalk van tien centimeter breed lag, vroeg ze zich af hoe ver die balans op te rekken is. “Ik dacht: kan ik misschien ook op één centimeter liggen?” Vanuit die vraag begon ze objecten te bouwen en ermee te experimenteren. Het onderzoek ging niet alleen over fysieke balans, maar ook over vertrouwen, verbinding en ondersteuning.
Een ander belangrijk thema in haar werk is tijd. Tijdens haar opleiding onderzocht ze het concept vertraging. “Alles moet tegenwoordig snel: internet, eten bestellen, werken. Maar ons lichaam kan niet eindeloos sneller.” Voor een performance liet ze performers extreem langzaam bewegen. De uitvoering vond plaats midden op straat in Amsterdam, tussen de drukte van verkeer en voorbijgangers. Het contrast tussen snelheid en traagheid vond ik mooi om over te brengen als ervaring aan zowel de performers als het publiek.
Leg jezelf niet meteen allerlei regels op. Begin gewoon, experimenteer en speel. Door dat proces ontdek je vanzelf waar het werk naartoe wil.
Tijdens een residentie in De Koepel werkte Houdijk opnieuw met tijd en bewustzijn. Ze nodigde vrienden en familie uit om vrijwillig een tijdlang in een lege gevangeniscel te zitten zonder telefoon. Na een kwartier werd gecontroleerd hoe het met hen ging. Sommige deelnemers hielden het maar enkele minuten vol, anderen bleven bijna drie kwartier. De reacties waren verrassend: sommigen vonden de stilte prettig, terwijl anderen zich al snel ongemakkelijk voelden.
Voor Houdijk draait haar werk om het oproepen van een ervaring. “Ik hoop dat mensen iets voelen of meemaken wat ze niet hadden verwacht. Dat ze even anders naar een situatie kijken.”
Aan beginnende kunstenaars geeft ze één belangrijk advies: nieuwsgierig blijven. “Leg jezelf niet meteen allerlei regels op. Begin gewoon, experimenteer en speel. Door dat proces ontdek je vanzelf waar het werk naartoe wil.”
