Daphne Rijkoort

De omschakeling kwam na de geboorte van haar dochter. “Toen dacht ik: nu maak ik de switch, een zoektocht naar een bepaald verlangen.” Vanaf dat moment begon ze serieus met schilderen en het opbouwen van een portfolio. Haar stijl was er snel: kleurrijk, verfijnd en vrouwelijk. Toch duurde het even voor ze voldoende zelfvertrouwen had. “Je moet je eigenheid ontwikkelen én durven tonen, mijn werk is kwetsbaar en fragiel in de puurste vorm.”

Daphne’s werkproces is intuïtief. Ze schildert op glas met neopastel, zonder vooropgezet plan. De vorm ontstaat terwijl ze werkt. “Halverwege zie ik pas wat ik aan het maken ben.” Thema’s als moederschap, natuur en beweging en filosofie keren vaak terug. Zo verbeeldt een werk de dynamiek tussen moeder en kind, door veranderende vormen en posities.

Het werken op glas is geleidelijk ontstaan. Eerst schilderde ze op wit doek, daarna op los linnen, transparant PVC en uiteindelijk direct op glas. De transparantie, reflectie en dubbelzijdigheid van het materiaal geven haar werk extra lagen en betekenis. Ook zoekt ze de grenzen op van wat fysiek mogelijk is: grote gebaren met de hand, strakke lijnen zonder hulpmiddelen: het lichaam schildert mee.

Hoewel haar werk abstract is, vertelt elk stuk een verhaal. Vaak is het pas achteraf duidelijk, als het werk klaar is. Muziek speelt een belangrijke rol in haar werk. Tijdens het schilderen luistert ze vaak naar muziek. Voor haar zijn er veel overeenkomsten tussen kunstvormen als beeldende kunst, muziek, dans en woord. “Alles draait om expressie, beleving en gelaagdheid.”

Daphne omschrijft zichzelf als een “ontdekkend en nieuwsgierig” kunstenaar, zo ook in haar carrière en toekomst. “Ik kijk hoe ik me voel en neem het stap voor stap. Misschien is mijn werk over twee jaar wel totaal anders en dat is juist mooi.”