Hanneke Naterop
“Van jongs af aan ben ik begonnen met portretten schilderen van bekende mensen die mij aanspraken. Maar ook begon ik sprookjesachtige verhalen te tekenen. Waarom deed ik dat? Door het hele drukke huishouden bij ons thuis had ik een ontzettend grote behoefte aan rust. In die wereld kon ik mezelf dan terugtrekken. Ik kon dus maken wat ik wilde en dan was het mijn wereld. Het leek namelijk alsof de wereld mij leefde. Maar in mijn eigen wereld was ik de baas. Dat is denk ik de hoofdreden dat ik ben begonnen met schilderen.
Als ik iets waarneem, dan neem ik dat waar op zoveel levels. Op die manier probeer ik dat dus ook in het beeld te stoppen. Want als ik iets maak, dan heeft dat te maken met een ervaring met het beeld dat ik rechtstreeks fotografisch voor me zie. Ook met de manier waarop ik het vertaal in verf. Dat zijn al drie lagen. En dan komen er vaak nog twee lagen bij. Bijvoorbeeld dat er uit het verleden nog iets terugkomt. Of dat het beeld door de tijd heen nog een keer veranderd naar een nog een andere realiteit. Ik wil absoluut niet één dimensionale zijn. Ook niet 2D, ook niet 3D, multi-D zoek ik eigenlijk, omdat ervaringen ook zo zijn.
Kunst is een soort life-support, voor mijzelf, maar ook voor vele anderen die ik lesgeef.
Kunst is een soort life-support, voor mijzelf, maar ook voor vele anderen die ik lesgeef. Ook om met collega’s de wereld naar een stuk fijnere plek te brengen. Dat is voor muziek, dat is voor schilderen, dat is voor film. Het verrijkt je leven. Dat zei Churchill al he, dan hadden we met z’n alle de oorlog voor gewonnen.”
